Column: Zij dronken een glas, ze pisten een plas, en lieten de zaak zoals ze was Column: Zij dronken een glas, ze pisten een plas, en lieten de zaak zoals ze was

Column: Zij dronken een glas, ze pisten een plas, en lieten de zaak zoals ze was

Opinie 4 maart 2016 - 12:45 uur Redactie 0

Er is reuring in de gemeente Noordenveld, en niet zo’n klein beetje ook. En ja, het draait weer eens om de centen en een mooi pratende wethouder met zijn even gladde topambtenaren.

Tja de centen, daar moet je zuinig op zijn, want je kunt ze maar eenmaal uitgeven en deze wethouder heeft dit drommels goed in de gaten.

Daarnaast is het immers gemeenschapsgeld en moeten de uitgegeven centen wel het maatschappelijk nut van de gemeente Noordenveld dienen. Tot zover klinkt het logisch en is het zeer begrijpelijk dat de beste man op de onze pegels past.

Nu de thuiszorgorganisatie TSN op het punt van omvallen staat en de concurrentie als gieren om het nog niet eens overleden dier zweven, dacht deze wethouder namens de gemeente Noordenveld een goede slag te slaan en het faillissement voor te zijn door de aasgieren te gaan voeren met stukken mals vlees. Lekker maken met wat hun te wachten staat en wanneer het stervende dier de pijp aan Maarten heeft gegeven, kunnen ze zich alsnog op het kadaver storten. Want op dat natuurlijk proces heeft de wethouder geen grip. En laten we niet vergeten dat de natuur in de ogen van de geciviliseerde mens in al zijn facetten enorm wreed kan zijn. Het lijkt haast de vrije marktwerking in de thuiszorg wel.

Kijk, dan is het goed dat de wethouder en zijn staf de wrede dieren af en toe een stukje vlees toewerpt om ze maar rustig te houden. Maar daar waar je de één bij blijft voeren en de ander laat verhongeren, ontstaat wrevel. Zeker wanneer de bijgevoerde exemplaren naast extra eten ook nog eens andere privileges krijgen en de hongerigen toe mogen kijken, waardoor onder deze groep onrust ontstaat. Wederom een begrijpelijk en een natuurlijk proces. Echter op z’n minst net zo’n gruwelijk proces als aasgieren die zich op een nog niet gestorven dier werpen.

De nog zogende jongen van het stervend dier – de cliënten van TSN – worden aan hun lot overgelaten en door de aasgieren gezien als een goedkoop toetje.

Een toetje waarop zij zich onder het toeziend oog van de glimlachende en glad sprekende wethouder met veel toewijding storten. Een toetje dat eigenlijk niets in de melk te brokkelen heeft en zich maar gedwee moet blijven gedragen. Want het gaat immers om gemeenschapsgeld – de centjes van u en mij – waar de wethouder verantwoord mee om dient te gaan.

In de gemeente Noordenveld zijn zo’n 350 toetjes waarop de aasgieren azen. Driehonderdvijftig cliënten die min of meer een behoorlijke band hebben opgebouwd met de medewerkers van TSN. Want dat zijn ze nog, want de organisatie is nog niet failliet. Voor de aasgieren zijn dit slechts de luizen in de pels van het toekomstig kadaver en zal ze ook moeten overnemen wanneer blijkt dat TSN zich niet meer kan redden. Ja, want als luizen worden deze hardwerkende mensen door de aasgieren gezien en voor de goedlachse wethouder zijn het maar irritante insecten, die de goede band met de kadaververslinders op het spel zetten.

Ik moest ervaren hoe zo’n ‘toetje’ er onder leed hoe er met zijn hulp en haar collega’s wordt omgesprongen. Kijk, de aasgieren laten er geen gras over groeien en benaderen de voormalige TSN cliënten op een vrij overheersende wijze. Deze oude man van ver in de tachtig heeft veel leed gedeeld met zijn hulp en zodoende is er een band ontstaan, die je vrijwel bij alle thuiszorghulpen en hun cliënten ziet. Vaak zijn het de weinige mensen die nog regelmatig op bezoek komen en snel onder het werk een kopje koffie met ze drinken. Iets wat trouwens niet eens meer mag; de hulp moet snel stofzuigen, het bed opmaken, de ramenlappen en weer opdonderen.

Weet u hoe erg het is om een hulpbehoevende man van tachtig jaar met tranen in zijn ogen aan de telefoon te horen smeken of hij alstublieft zijn vaste hulp mag behouden? Je gaat er van over je nek om dat te moeten zien!

En dan de kilheid aan de andere kant van de lijn die zegt van dat ze dat nog wel gaan bekijken. Natuurlijk willen de aasgieren de luizen in de pels wel overnemen. Maar vanzelfsprekend voor een veel lager loon, zo tussen de 2,50 tot 3,50 euro netto minder per uur dan voorheen.

Voor zo’n 9,80 euro per uur mogen ze weer aan de slag, maar wel zonder de voorheen opgebouwde rechten. Dit zodat zo´n aasgier ruim 25 euro per klant bij de gemeente aftikt. Ja, anno 2016 is de slavernij en de uitbuiting van het personeel volledig teruggekeerd!

Het lijkt alleen maar een emotie van de oude man toen hij in huilen uitbarstte nadat hij de telefoon neer had gelegd en bleek wegtrok. De hulp is voor deze mensen niet alleen iemand die het huis netjes houdt en stiekem samen met de cliënt een kopje koffie drinkt. Voor veelmensen is het nog de enige manier om contact te houden met de buitenwereld. De onzekerheid en de kans om een steunpilaar in het leven te moeten gaan verliezen is iets, dat wellicht levens gaat kosten. Wellicht niet direct, maar wel indirect. Het is niet alleen dat huishouden van de hulp doet, het is ook de schouder om even op uit te huilen. In veel gevallen hebben de cliënt en hun hulp samen dingen beleefd zoals het overlijden van een partner, iets dat een speciale band tussen de twee vormt en wat een onbekende nooit zal kunnen krijgen met de cliënt.

De machteloosheid van deze man die werkelijk diep in de put zit, maakte mij kwaad. Kwaad op de aasgieren en vooral kwaad op de politiek in deze gemeente. Zeker als je weet hoe diep de ellende bij de hulpbehoevende mens is en dat zo’n clubje egoïsten van Gemeente Belangen loopt te janken bij de pers, dat in de winter de bospaden zo modderig zijn. Van de andere politieke partijen in deze gemeente hoor je trouwens ook niets. Blijkbaar interesseert ze het niet en de volgende verkiezingen zijn nog ver weg. Kijk, nu weet ik wel dat niet alle politici boeven zijn, maar eerlijk is eerlijk, ze hebben de schijn wel tegen en zwijgen in deze kwestie maakt het alleen maar erger.

En de goedlachse wethouder en zijn gladde topambtenaren? Zij dronken een glas, ze pisten een plas, en lieten de zaak zoals ze was. Het kan verkeren.

Deze column is geschreven door Albert-Willem Hummel. Rôner schrijver, fotograaf en natuurliefhebber. Meer lezen van deze auteur? Kijk snel op Albert-Willem zijn weblog of bestel zijn prachtige naslagwerken over de natuur in en rondom Roden bij mijnbestseller.nl.

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *