Een Rôner op stap in het Westerkwartier: ‘Ze heette Bloody Mary…’ Een Rôner op stap in het Westerkwartier: ‘Ze heette Bloody Mary…’

Een Rôner op stap in het Westerkwartier: ‘Ze heette Bloody Mary…’

Opinie 2 november 2015 - 11:58 uur Richard 0

Afgelopen zaterdag, de eenendertigste oktober, was het zover. Overgehaald door de presentator van “De Sportkantine”, Richard Lamberst en zijn partner-in-crime Arjan Feenstra, besloot ik vanuit het zonnige Roden af te reizen naar Marum, een klein plaatsje gelegen in het land van de Jem-jemmers en Kwietnieters; het Westerkwartier.

Een reis waarin ik een aantal dingen met elkaar kon combineren en ook nog eens de laatste sporen van de voorheen ongenadig harde griepaanval die mijn oude lijf de voorgaande week behoorlijk wist te teisteren, voorgoed kwijt te raken. En ja, ook het vooruitzicht van in de plaatselijke klederdracht geklede dames die gewillig om de aanwezige gasten heen zouden gaan dansen op Nederlandstalige kaskrakers was een argument van de eerdergenoemde presentatoren, om mij deze verre reis te laten ondernemen. En de riante vergoeding die ik opstrijk voor het schrijven van columns voor Rodenactueel.nl was natuurlijk ook een argument dat voor zich spreekt. Of om het met de woorden van een voormalig misdaadjournalist en begenadigd graaier te spreken; ‘Immers, voor niets gaat de zon op.’

Nu sta ik altijd open voor andere culturen buiten de landsgrenzen van het ó zo prachtige Drenthe en ben ik niet bang en zeer bekrompen, zoals een over het paard getilde salonsocialist van een zeer lokaal weekblaadje en weet ik dat er meer moet zijn voorbij ‘t Piepkedel. Kortom, ik kon geen argument meer bedenken waarom ik niet naar Marum zou gaan om acte de préséance op de open dag van Radio Westerkwartier te geven.

Bij aankomst van het gebouw waarin Radio Westerkwartier in het dorpje Marum zich bevindt, werd ik al opgewacht door een aantal zeer vriendelijke vrijwilligers van het lokale radiostation. De warme ontvangst met koffie en zo’n typisch plakje cake dat je doorgaans scoort bij een crematie -volgens de eregast van dienst Fokko Kramer-, maakte het gevoel er alleen maar beter op. Binnen in het knusse gebouwtje wat dienst doet als studio hing een atmosfeer van vrijheid, gelijkheid en broederschap. Daarnaast werd je ook nog eens als een beroemdheid door de plaatselijke blonde schoonheden ontvangen.

Ik zag het al helemaal voor mij. Samen met de presentatoren en de plaatselijke schoonheden heerlijk volksdansen op klompen in de studio onder begeleiding van de meest recente hit van een lokale troubadour. ‘Yeah, eat that bitches!’ Dat dacht ik toen ik weer aan de woorden van de eerder genoemde stukjesschrijver van het lokale krantje moest denken en aan zijn doemscenario van wat er voorbij ‘t Piepkedel in het verschiet lag. Een oud buurjongetje (hoi Marcel!) van mij die hier ook aanwezig was, was dit dan ook volmondig met mij eens.

Het is altijd fijn bepaalde personen tegen te komen die met hun nuchterheid je weer met beide benen op de vloer weten te krijgen. De spannende gedachten van hevig met hun klompen op de grond stampende plaatselijke schoonheden bleek enkel een verkooppraatje geweest te zijn om mij naar de studio te krijgen. Met een grijns op zijn gezicht die niet gespeend was van enig sarcasme, wist de voormalige buurjongen mij snel weer tot mijn positieven te krijgen en merkte op, dat ik niet de enige was die er in gestonken was. Een zeer getalenteerde fotograaf, die eveneens uit Roden komt en net zoals ik een begaafd liefhebber is van volksdansend vrouwelijk schoon, liep net ook al met een pruillipje rond. Ja Erik, ook mij overkwam dit!

Echter, de gemoedelijk sfeer en de zeer vriendelijke vrijwilligers van Radio Westerkwartier maakten zeer veel goed. Wat een prachtige groep gedreven mensen die weten waar ze mee bezig zijn. Ondanks het gebrek aan de aan mij beloofde polka dansende schoonheden, wisten deze mensen mij een prachtige dag te bezorgen. En vraag mij niet waarom, maar toen ik langzaam naar mijn auto liep om de reis naar het prachtige dorp Roden te ondernemen, borrelde een oude kaskraker van Tom & Dick uit de jaren zestig omhoog en bleef de hele reis door mijn hoofd heengaan.

Steeds zie ik in gedachten weer mijn Mary
Vloekend en vechtend gelijk een man
Overal waar ze kwam schopte ze herrie
Ze kon zeilen zoals nu nog niemand kan

Ze heette Bloody Mary
En was de schrik der zee
Dus drink op Bloody Mary
En op alles wat ze dee

Waar haar schip verscheen was het erg gauw knokken
En niemand ontsnapte levend aan ‘t gevecht
Beloningen konden op ‘t laatst geen mens meer lokken
Want iederen was aan ‘t leven meer gehecht

Ze heette Bloody Mary
En was de schrik der zee
Dus drink op Bloody Mary
En op alles wat ze dee

Ze heette Bloody Mary
En was de schrik der zee
Dus drink op Bloody Mary
En op alles wat ze dee

Maar op zek’ren dag ‘t was net na ‘t eten
Viel Mary overboord en ging toen heen
Ze kon niet zwemmen dat was ze vergeten
Daarom zonk ze naar de diepte gelijk een steen

Dat was dan Bloody Mary
Ze was de schrik der zee
Dus drink op Bloody Mary
En op alles wat ze dee

albert-willem-hummel

Dit artikel is geschreven door Albert-Willem Hummel. Rôner schrijver, fotograaf en natuurliefhebber. Meer lezen van deze auteur? Kijk snel op Albert-Willem zijn weblog of bestel zijn prachtige naslagwerken over de natuur in en rondom Roden bij mijnbestseller.nl.

 

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *