Column: ‘Snackbar aan de Woldzoom’ Column: ‘Snackbar aan de Woldzoom’

Column: ‘Snackbar aan de Woldzoom’

Opinie 12 december 2015 - 12:17 uur Richard 0

Aan het begin van de zeventiger jaren van de vorige eeuw bevond zich aan de Woldzoom vlakbij de Jan Ligthartschool een oud huisje waarin destijds de familie Nap woonde. Men runde in die tijd iets van een kleine snackbar die na het verhuizen van de familie voorgezet werd in een soort noodgebouw nabij de school met de naam “De Woldzoom”.

De familie Nap en dan met name de zoon Jan, was geen onbekende in dit gedeelte van het dorp Roden. Zijn bekendheid breidde zich zelfs uit na de sneeuwstorm van veertien februari 1979, toen er een laag ijs op de Ceintuurbaan-West en de aangrenzende straten lag en waar deze jongeman toch in een behoorlijk hoog tempo overheen durfde te rijden. Of zoals enkelen het in die tijd zelfs durfden te stellen; hij vloog er overheen.

Deze laagvlieger was voor ons als jonge bengels van een jaar of veertien jaar een echte uitdaging. Door de dikke laag ijs die op de straten lag, waren de automobilisten min of meer gedwongen langzaam te rijden. In die tijd waren de auto’s nog niet zo gestroomlijnd als nu en bezatten ze stevige metalen bumpers. Het was de combinatie van de stevige bumpers en het ijs op de wegen, die ons jongelui een prachtige uitdaging boden.

Die uitdaging bestond uit het wachten dat een auto aan ons voorbij reed en dan snel naar de auto toe rennen, de bumper grijpen en in een zithouding achter het voertuig te gaan hangen en je zodoende een behoorlijk eind mee te laten slepen. Iets wat bij menig automobilist naast angstige momenten, ook wel tot hevige woede explosies leidde. Nu heel begrijpelijk, toen echter waren dat zeer spannende momenten.

U begrijpt het al, daar waar de meeste automobilisten een kilometertje of tien op de klok hadden, vloog Jan rustig met dertig of meer over de IJsbaan-West. Kijk, dat was nog eens een echte uitdaging. Doorgaans was hij echter te snel om even bij hem aan te gaan haken, maar heel af en toe tartte hij de jeugd en liet het gas los. Bij een van die momenten trok hij net even te laat op en ja hoor, drie bengels bungelden aan zijn bumper.

Doordat Jan het gaspedaal al behoorlijk naar beneden trapte, schoot het voertuig met een rotgang naar voren en de drie nozems kregen niet de kans om de befaamde zithouding aan te nemen. Luid gillend zagen wij de jongens achter de auto bungelen en toen de chauffeur gedwongen of juist ongedwongen een bocht moest nemen, verloren zij de grip op de bumper en schoven een meter of vijftien door over het ijs.

Maar goed, tot zover dit gedeelte van mijn jeugdherinneringen. Nu verbaas ik mij er best wel over, dat er zo weinig te vinden is over de snackbar, die de ouders van deze Jan runden aan de Woldzoom. Daarnaast vraag ik mij af of er meer mensen zijn die zich deze snackbar weten te herinneren of er zelfs nog foto’s van hebben. In dat laatste geval houd ik mij zeer aanbevolen. Het is een deel van de geschiedenis van dit gebied, dat eigenlijk niet verloren mag gaan. Reacties en afbeeldingen kunnen naar dit adres (albertwillemh@gmail.com) gestuurd worden.

albert-willem-hummel

Deze column is geschreven door Albert-Willem Hummel. Rôner schrijver, fotograaf en natuurliefhebber. Meer lezen van deze auteur? Kijk snel op Albert-Willem zijn weblog of bestel zijn prachtige naslagwerken over de natuur in en rondom Roden bij mijnbestseller.nl.

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *