Column: ‘Je zou vandaag tachtig jaar oud zijn geworden…’ Column: ‘Je zou vandaag tachtig jaar oud zijn geworden…’

Column: ‘Je zou vandaag tachtig jaar oud zijn geworden…’

Opinie 14 november 2015 - 10:38 uur Richard 1

Het is vandaag, de dag van schrijven, de negende november. Het is de dag waarop mijn vader tachtig jaar geworden zou zijn. Hij is het niet geworden en gezien zijn gezondheid aan het einde van zijn leven, zouden de zeven jaren die hij dan nog moest zien te overleven, een zware kwelling en een onmenselijk bestaan voor hem zijn geweest.

Nee, die tachtigjarige verjaardag zat er voor jou niet in. Na een leven van drieënzeventig jaar was het over, of zoals jezelf zo duidelijk wist te zeggen: “Het is mooi geweest”.

Het was op. Zo omschreef jij de laatste dagen van je leven toen ik jou de laatste keer zag. En ja, dat deed mij zeer, maar ik wist dat de pijn die ik voelde in geen verhouding stond met de pijn die jij leed. Ik wist dat het moment waarop jij voorgoed de ogen dicht zou doen, je pijn voorbij zou zijn. Die man die vroeger zoveel deed en voor veel mensen iets wilde betekenen, was niet meer dan een hoopje ellende met een van pijn verwrongen gezicht.

Ik voelde het onbewust dat het onze laatste keer was en wilde je een knuffel geven, maar aan zoiets deed je nooit, dus het bleef bij een hand. Ik had het wel willen uitschreeuwen hoe graag ik dat wou, maar ik besefte dat je waardigheid het in de weg stond en je kon er niet mee omgaan. Dat je al stervende was, had ik nog niet door. Of beter gezegd, ik wilde het niet zien. Daarnaast riep het kleine jongetje in mij dat papa’s niet dood kunnen gaan.

Op die warme en broeierige dinsdagochtend besloot je ons te gaan verlaten. Weliswaar met stijl zo na het ontbijt en ergens paste dit ook bij jou. Ik hoorde je in mijn gedachten zeggen dat je nooit met een lege maag op stap moest gaan. Nou, dat deed je dus ook niet. Verdorie, naast dat je er zo stiekem tussen uit was geknepen, deed je het wel met stijl. Niet dat het ons verdriet ook maar enigszins verminderde, maar het paste wel bij jou.

En ja, ik was blij voor je dat de pijn nu voorbij was. Toen je daar lag zag ik mijn oude vader terug, niet het van pijn vertrokken gezicht, maar het ontspannen en bekend gezicht waar wij met z’n allen zo van hielden. Veel mensen begrepen en begrijpen nog steeds niet dat ik het je zo gunde, dat je pijn over zou gaan en je eindelijk afscheid kon nemen van je lichaam dat je zo kwelde. Dat boeit mij nog steeds niets en om het heel egoïstisch te zeggen; je bent en blijft tenslotte wel mijn vader!

Je zou vandaag tachtig jaar oud geworden zijn en verdorie, ik mis je.

albert-willem-hummel

Deze column is geschreven door Albert-Willem Hummel. Rôner schrijver, fotograaf en natuurliefhebber. Meer lezen van deze auteur? Kijk snel op Albert-Willem zijn weblog of bestel zijn prachtige naslagwerken over de natuur in en rondom Roden bij mijnbestseller.nl.

  • harrie slagter

    14 november 2015 #1 Author

    mooi verhaal albert heel herkenbaar heb je vader ook nog mee gemaakt deel van het melkfabriek en van de sportfokkers dat was echt zijn hobby

    Beantwoorden

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *