Column: ‘Het relaas van een eikel’ Column: ‘Het relaas van een eikel’

Column: ‘Het relaas van een eikel’

Opinie 17 oktober 2015 - 11:24 uur Richard 1

Een luide gil die door merg en been ging. Die hoorde ik tijdens een van mijn vele tochten door het gebied, waarover ik een boek heb geschreven en een nieuw deel spoedig volgt. Nu kijk ik niet zo snel meer op van luide gillen in dit gebied, zeker niet nadat ik daar eens bijna over een oudere heer in een duur pak en jongedame struikelde, die daar blijkbaar onder begeleiding van korte gilletjes de omzetcijfers aan het bestuderen waren.

En af en toe tijdens de paartijd wil mij daar een jonge reebok ook nog weleens met de nodige signalen duidelijk maken wie hier nu echt de baas is. Nee, op deze herfstige oktoberochtend was er iets anders aan de hand, iets wat ik nog nooit eerder gezien had.

Behoedzaam sloop ik geruisloos naar de plaats waar het gegil vandaan kwam en tijdens deze sluipgang zette ik mijn fotocamera op scherp. Immers, je weet nooit wat je aan kan treffen en laten we niet vergeten, een slimme meid is op de toekomst voorbereid. Naarmate ik dichterbij de crime scene kwam, ging het gegil over in korte kreetjes. Ik besloot nog voorzichtiger naar de plek des onheils te sluipen om niet gehoord te worden. En okay, om de vallende eikels te kunnen ontwijken die door de stevige wind van de eiken afvielen. Dat laatste was echter vergeefse moeite, ik kreeg alsnog een beste eikel op mijn hoofd. Ja, dat deed ook nog eens flink pijn!

Eikel bekogeld

Met een onderdrukte kreet van de pijn en een zeer hoofd sloop ik verder onder de eiken waarvan de vruchten het blijkbaar op mij gemunt hadden, om de bron van het gegil en de korte kreetjes te ontdekken. Behoedzaam huppend van de ene naar de andere eik en verdacht op de volgende inslag van een eikel, bereikte ik uiteindelijk de plaats waarvan ik meende dat de vreemde geluiden vandaan kwamen. Wat ik daar zag overtrof al mijn verwachtingen. Geen secretaresse die met haar leidinggevende de jaarstaten aan het doornemen was of een boze reebok, nee iets geheel anders!

Looney Tunes

Wat ik daar zag, zou zo uit een cartoon van Looney Tunes afkomstig kunnen zijn! Twee eekhoorntjes die op manier aan het boksen waren, waar Muhammad Ali nog jaloers van zou worden. Althans in zijn jongere jaren. Duidelijk geïrriteerd door mijn aanwezigheid, maar desalniettemin bleven de twee beestjes met de prachtige wetenschappelijke naam Sciurus vulgaris op elkaar in beuken alsof het een lieve lust was. Ze moeten behoorlijk kwaad geweest zijn, want normaal vluchten deze schuwe diertjes al bij het zien van een mens, de Homo sapiens asocialis.

Vrij snel snel daarna was het feit beslist en het ene eekhoorntje maakte dat richting het bos kwam en de andere – de overwinnaar – vluchtte snel in de gereedstaande beuk. En prachtig spektakel om waar te mogen nemen en dat van zo dichtbij! Heel eventjes waande ik mij de gelukkigste mens ter wereld. Heel eventjes maar, want oen ontdekte ik het rode knipperend lampje op mijn fototoestel. Met een luide gil kwam ik tot de ontdekking dat de accu vrijwel leeg was. Nu is dat ansich geen probleem, ik heb voldoende volle accu’s op voorraad, maar ik was iets vergeten!

Door deze biologisch zeer verantwoorde bokspartij met veel enthousiasme te volgen, was ik mijn fotocamera helemaal vergeten en had dus geen plaatjes kunnen maken van deze wereldpartij boksen onder de zevenhonderdvijftig gram! Wat zouden ze prachtig in een van mijn boeken hebben gestaan, mijmerde tijdens het verwisselen van de accu’s. En hoog in de boom keek de zegevierende eekhoorn mij aan. Ergens kon ik het gevoel niet onderdrukken, dat het kreng mij op acht meter hoogte vreselijk zat uit te lachen.

albert-willem-hummel

Deze column is geschreven door Albert-Willem Hummel. Rôner schrijver, fotograaf en natuurliefhebber. Meer lezen van deze auteur? Kijk snel op Albert-Willem zijn weblog of bestel zijn prachtige naslagwerken over de natuur in en rondom Roden bij mijnbestseller.nl.

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *