Column: ‘Halverwege de duisternis’ Column: ‘Halverwege de duisternis’

Column: ‘Halverwege de duisternis’

Opinie 23 december 2015 - 13:14 uur Richard 1

Dinsdagochtend was het zover. De aarde had het punt in haar omloop rond de zon bereikt waar bij de zuidelijke helft van de aardbol de maximale hoeveelheid zonlicht opving en dientengevolge de noordelijke de minimale hoeveelheid.

Vanaf de aarde bezien stond de zon loodrecht op de zuiderkeerkring, de parallel op 23,5 graden zuiderbreedte. Op het noordelijk halfrond noemen we het de winterzonnewende. Het diepst van de duisternis, de langste nacht en de kortste dag. We zijn halverwege de duisternis, vanaf vandaag keert het licht langzaam terug.

En dat vieren we als mensheid. Of we het nu Chanoeka, Yule, Kerstmis, Saturnalia of wat dan ook noemen: de terugkeer van het licht wordt gevierd met eten, drinken, samenzijn en allerlei tradities waar geen touw aan vast te knopen is. En dat geldt ook voor alle moderne tradities die in de ontkerkelijkte gemeenschap van de Lage Landen zijn bedacht voor de gemeenschappelijke viering. Zo vullen we allemaal een lijstje in voor de top 2000. We kopen extra postcodeloterij loten voor de eindejaarskanjer. Of een Oudejaarslot om de staatskas te spekken. We zamelen voedsel in voor de voedselbank en maken er een mediaspektakel van op de regionale zenders. Dat gaat zelfs zo ver dat ook scholen meedoen en kinderen de keukenkastjes thuis plunderen om te “helpen”. Niet zelden doen kinderen mee van ouders met een minimum inkomen die zelf zijn aangewezen op de voedselbank. De idiote situatie doet zich dan voor dat sommige klanten van de voedselbank door de acties op scholen straks heel letterlijk een sigaar uit eigen doos kunnen krijgen. Want tja… De kinderen moeten wel gewoon meedoen op school.

Serious Request

Een andere merkwaardige seculiere traditie, inde geest van de aflaathandel is Serious Request. We sluiten een stel plaatjesdraaiers op in een soort tijdelijke kas op een marktplein ergens in het land, waar ze geen eten krijgen om zo geld in te zamelen voor een goed doel. Goed doen, de medemens helpen, barmhartigheid hoort er bij in de donkere laatste dagen van het jaar. Je kunt de mensen wel uit de kerk halen, maar de kerk verdwijnt nooit helemaal uit de mensen. Het is modern martelaarschap van radiomiljonairs die eventjes een paar dagen in de buik voelen hoe het is als “klant” van de voedselbank, die zijn minimum inkomen ziet opgaan aan alsmaar stijgende huren om de alsmaar stijgende topsalarissen en bonussen van de corporatiedirecties te kunnen betalen. Aan stijgende zorgpremies met steeds minder dekking en een oplopend eigen risico. Zelfs met een uitgebreide polis kun je maar beter niet ziek worden of een ongelukje krijgen als je een laag inkomen hebt, want dan mag je eerst betalen. Terwijl als de vaste lasten zijn betaald er vaak niet meer genoeg blijkt voor al die andere kosten, waaronder het basale voedsel van alle dag, laat staan dat er reserve is voor een eigen risico. Er zijn honderdduizenden mensen die elke maand weer een paar dagen of een week niet weten wat de volgende maaltijd zal zijn. Die mensen weten heel goed wat het is om een paar dagen niet te eten. En die krijgen dan geen vitamine smoothies zoals de kletsmajoors in de kas op het marktplein. Niemand geeft een cent voor het martelaarschap van die mensen. Maar daar zit dan ook geen feestje op een plein en op radio en TV omheen.

Het geld wat bij de vrijwillige hongerstaking op de radio wordt opgehaald gaat niet naar de mensen die het hele jaar door, elke maand zo’n hongerweek zouden hebben zonder voedselbank, maar vaak naar goed doel in het buitenland. Dit jaar is het iets met de generatie van de toekomst in oorlogsgebieden. Hoe vaag wil je het hebben…? De generatie van de toekomst in dit land lijkt me toch een belangrijker prioriteit. Zeker als je weet dat er 2,5 miljoen mensen waarvan 400.000 kinderen in Nederland onder de armoedegrens leven.

Duur feestje

De organisatie van het radiofeestje kost miljoenen, maar onder het mom van een goed doel gaat iedereen er in mee. En de stad waar het hongercircus de tenten op slaat vaart er ook wel bij. Althans, de gemeentekas niet, want de gemeente maakt gigantische kosten om de door belastinggeld gefinancierde omroep te accommoderen, maar de lokale horeca en de ambulante handelaren in de stad doen uitstekende zaken om de bezoekers van drank en spijs te voorzien. Het feestje mag ook voor de publieke omroep wat kosten. Want denk niet dat de salarissen van de plaatjesdraaiers en iedereen achter de schermen ook een week worden opgeschort en in de pot voor het goede doel gaan. Denk niet dat het podium niks kost, dat het geluid en en licht op het plein gratis wordt geleverd, dat de energie gratis is. Alles en iedereen om de organisatie van de glazen kooi wordt gewoon netjes betaald. Het mag van mij allemaal, maar ik doe er niet aan mee. Ik draai mijn eigen muziekjes wel. De seculiere viering van de midwinterzonnewende is een complete gekte geworden.

Nog een paar dagen en dan is het gelukkig voorbij. Volgende week is het 2016, keert het licht definitief terug en kunnen we weer Normaal doen met z’n allen. Hoe dan ook wens ik iedereen aangename feestdagen, halverwege de duisternis.

Deze column is geschreven door Rolf Swart. Rolf is een Rôner met een grote politieke en culturele interesse, en zal zijn visie op regelmatige basis delen met de lezers van Rodenactueel.nl.

Foto: Wouter Kiel, Wikipedia

  • R.Feringa

    26 december 2015 #1 Author

    Deze column had hier natuurlijk helemaal niet mogen staan. Dit is toch geen column .Dit is een spreekbuis van een in alle waarschijnlijkheid een rechts georiënteerde man..Ik ben van mening dat een column mijn gedachten op een prettige manier en met een flinke dosis humor moet prikkelen, maar wat hier gebeurt is veel gevaarlijker. Dit is inspelen op onderbuik gevoelens. Misleidend zelfs als ik de titel lees.

    Beantwoorden

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *