Column: Hoe je als single mom heel boos kunt zijn Column: Hoe je als single mom heel boos kunt zijn

Column: Hoe je als single mom heel boos kunt zijn

Algemeen 6 mei 2016 - 08:35 uur Redactie 0

Daar sta je dan, als alleenstaande moeder, met je handen in je haar. Je gaat door en doet steeds het beste wat je kunt. Je staat weer op en je gaat naar bed en tussendoor zet je je glimlach op, zorg je op je best voor je kinderen. Je bent moe, je voelt je vernederd. Je weet het niet meer, je bent moe van het knokken, het is heftig en ontzettend zwaar.

Iedere maand weer, je hebt je zaken netjes op orde, je bent nooit te laat met betalen, je probeert te blijven staan en vooral te blijven lachen. Als je naar de kinderen kijkt weet je waar je het voor doet. Ze zijn je bloed en voor hun zal je alles doen. Wat er ook gebeurd. Je staat iedere dag weer op en zet je glimlach weer op. Ze geven je moed en kracht, je voelt een onvoorwaardelijke liefde die niet uit te leggen is.

Totdat de dag komt dat je wereld instort, er heeft iemand besloten om je deze maand geen geld te betalen, het wel steeds beloven, maak je geen zorgen, komt goed, je kunt je huur betalen.
En je gaat er ook vanuit dat het gebeurd, want je bent zelf iemand van: als je iets beloofd kom je het altijd na. En dan komt de dag dat dit niet gebeurd, de reden? Je bent boos geworden, omdat je je geld niet kreeg na twee weken na payday. En daarna blijft ieder contact uit, het blijft stil. ijzig stil, je bestaat niet meer. Je bent als het ware dood voor diegene. Kilte, ijzige stilte..

Hoe kun je nog slapen is mijn vraag

Je overleeft dit wel, je hebt lieve mensen om je heen die je helpen, die er zijn om je tranen te drogen. Je kunt jezelf iedere ochtend aankijken en zeggen: Je hebt echt je best gedaan, het is niet jouw schuld, het is niet jouw schuld, het is niet jouw schuld, het is niet..

Een ding is zeker: Ik hoef me niet schuldig te voelen dat ik een alleenstaande moeder zo in de stress heb gebracht dat ze van binnen steeds maar huilt. Dat ze bang is dat ze haar huis uit moet door mij, dat haar kinderen haar proberen te troosten, omdat ze haar tranen niet langer kan verbergen.

Ik heb dat niet op mijn geweten omdat ik het belangrijker vind om interessant te zijn voor anderen, vage bekenden te trakteren op etentjes die er niet toe doen. Rekeningen van anderen te betalen in het café van het geld waar deze alleenstaande moeder met haar kinderen van had moeten leven deze maand. Leugens rond te strooien over de echte reden van het boos worden. Ik hoef daar niet mee te leven. Ik kan mezelf recht aankijken.

Het onbegrip, de woede, is er geen hart, geen gevoel?
Die ijzige kilte, het negeren, het ontwijken, waar komt dat vandaan?
Hoe kun je ’s morgens opstaan en jezelf in de spiegel aankijken en tegen jezelf zeggen: Goed gedaan!
Dat kan toch niet? Blijkbaar kan het wel, het zal wel een naam hebben, ik heb echt geen idee.

Deze mama hoopt dat er ooit een dag komt dat het recht zal zegevieren en deze persoon een keer net zo slecht zal slapen om de zorgen om zijn kind.

Wat ik je zou willen zeggen is: Hoe zou jij het vinden als iemand jouw moeder aan het huilen zou maken en vervolgens jouw moeder slecht zou maken. Terwijl jij weet dat diegene niet goed voor je moeder is geweest? Hoe zou jij je voelen als je tegen je kind moet zeggen waarom je huilt?
Waarschijnlijk voel je het niet, je hebt geen kinderen, je bent me al lang vergeten, je weet niet meer wie ik ben en waarom ik je berichten stuur. En als je het wel kunt voelen dan hoop ik dat het je raakt.

Ooit…ik hoop dat je het ooit gaat voelen, de pijn die ik hier nu voel.

Een alleenstaande moeder

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *